Która z dziewięciu strategii jest twoja?

Przeżywam rzeczy intensywnie i głęboko. Często mam poczucie, że w czymś istotnym różnię się od innych i że nie do końca mnie rozumieją. Pragnę prawdziwej więzi i sensu. Czasem więcej myślę o tym, czego brakuje albo co już minęło, niż o tym, co mam. Mam wyczucie piękna i tego, co prawdziwe. Powierzchowność i udawanie mi przeszkadzają, a nastroje potrafią u mnie trwać długo.

Patrzę na życie optymistycznie i ciągle szukam nowych rzeczy, pomysłów i przeżyć. Myśli biegną mi szybko i lubię łączyć rzeczy, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Najbardziej wciąga mnie początek projektu, gdy wszystko jest jeszcze otwarte. Przy powtarzalnej i nudnej pracy trudno mi wytrwać. Gdy coś mnie trapi, przełączam uwagę na coś przyjemniejszego. Życie jest według mnie po to, żeby z niego korzystać.

Mam w sobie wyraźne poczucie tego, co słuszne, i staram się według tego żyć. Łatwo dostrzegam, co jest nie tak i jak można by to zrobić lepiej. Gdy za coś odpowiadam, robię to porządnie. Wobec siebie mam wysokie wymagania, a innych oceniam bardziej krytycznie, niż to zdrowe. Złości mnie, gdy ludzie robią rzeczy niedbale albo nie fair, nawet jeśli często tego nie okazuję. Praca jest u mnie przed rozrywką, a odpoczywanie bez wyrzutów sumienia słabo mi wychodzi.

Łatwo rozumiem punkt widzenia każdej strony, więc potrafię godzić ludzi. Czasem przez to wychodzę na osobę niezdecydowaną. Opinie i pragnienia innych widzę wyraźniej niż własne i często się dostosowuję, byle tylko nie było konfliktu. Ważne rzeczy łatwo odkładam i zajmuję się drobiazgami. Złość okazuję tylko wyjątkowo. Chcę, żeby życie było przyjemne i spokojne i żeby ludzie mnie akceptowali.

Potrzebuję więcej czasu w samotności niż większość ludzi. Wolę obserwować, niż być w centrum wydarzeń. Uczucia najlepiej porządkuję w samotności, a przeżycia często doceniam dopiero po fakcie. Przeszkadza mi, gdy ludzie chcą ode mnie więcej, niż mam ochotę i siłę dać. Pilnuję swojego czasu i energii, chcę żyć prosto i nie zależeć od innych. W samotności się nie nudzę, w głowie zawsze mam co robić.

Napędza mnie pragnienie, żeby coś osiągnąć i należeć do najlepszych. Szybko orientuję się, co gdzie jest cenione, i potrafię zrobić wrażenie. Mam więcej zadań, niż mieści się w jednym dniu, a uczucia i odpoczynek często odkładam, żeby wszystko zdążyć. Drażni mnie powolność i nieudolność wokół. Porażki znoszę ciężko, bo swoją wartość mierzę głównie tym, co potrafię osiągnąć. Potrafię rywalizować, ale też ciągnąć razem z zespołem.

Szybko wyczuwam, czego inni potrzebują, często zanim to powiedzą. Dawanie z siebie przychodzi mi łatwo, dużo łatwiej niż poproszenie o coś dla siebie. Dla dobrych relacji zrobię wiele, a czasem przez troskę o innych zapominam o sobie. Gdy nikt nie widzi moich starań, potrafi mnie to mocno dotknąć i wtedy odzywam się bardziej stanowczo. Przykro mi, gdy ludzie myślą, że chcę nimi rządzić, podczas gdy ja chcę im tylko pomóc.

Dobrze zauważam, co mogłoby pójść nie tak, i przygotowuję się na to z wyprzedzeniem. Ludziom i autorytetom nie ufam od razu, najpierw ich sprawdzam. Często wątpię we własne decyzje. Ale gdy komuś lub czemuś dam słowo, dochowuję wielkiej lojalności. Mam poczucie humoru i wyczucie tego, co w powszechnie przyjętych poglądach się nie zgadza. Z obawami radzę sobie tak, że albo unikam zagrożenia, albo przeciwnie, idę prosto na nie.

W sprawy angażuję się na całego, zwłaszcza gdy chodzi o coś ważnego. Mówię wprost i tego samego oczekuję od innych. Poznaję, gdy ktoś kluczy albo manipuluje. Trudno znoszę słabość i trudno mi słuchać kogoś, kogo nie szanuję, wolę przejąć dowodzenie. Gdy się złoszczę, to widać. Swoich ludzi chronię i staję w ich obronie, zwłaszcza gdy dzieje im się krzywda.